Rick Blaine, cyniczny Amerykanin prowadzący ekskluzywny lokal w okupowanej przez rząd Vichy Casablance, żyje według zasady „nie nadstawiam karku za nikogo". Jego względny spokój burzy przybycie Ilsy Lund — dawnej miłości z przedwojennego Paryża — u boku jej męża, Victora Laszlo, przywódcy ruchu oporu poszukiwanego przez nazistów. W posiadaniu Ricka znajdują się dwa listy tranzytowe, jedyna szansa pary na ucieczkę do Ameryki. Rick musi wybrać między odzyskaniem utraconej miłości a poświęceniem osobistego szczęścia dla sprawy, w którą sam nie chciał się angażować. Scenariusz powstał na bazie niewystawionej nigdy sztuki „Everybody Comes to Rick's", którą Warner Bros. kupiło tuż po ataku na Pearl Harbor za nietypowo wysoką jak na tamte czasy sumę 20 000 USD. Film miał premierę w Nowym Jorku 26 listopada 1942 roku — zaledwie osiemnaście dni po lądowaniu aliantów w Afryce Północnej i zdobyciu samej Casablanki, co dało studiu darmową, ogromną kampanię promocyjną opartą na autentycznych wydarzeniach. Szeroka dystrybucja w USA (23 stycznia 1943) zbiegła się z konferencją w Casablance, na której Roosevelt i Churchill ustalali dalszy przebieg wojny. Produkcja powstawała pod nadzorem rządowego Office of War Information — producent Hal Wallis nadał jej oficjalny temat „United Nations — Conquered Nations Drama", którego celem było pokazanie, że osobiste pragnienia muszą ustąpić miejsca walce z faszyzmem. Krytycy w 1942 roku byli w większości zachwyceni, choć z różnych powodów. Bosley Crowther pisał w „New York Timesie", że film „sprawia, iż skóra cierpnie, a serce podskakuje", chwaląc scenariusz jako „jeden z najlepszych" i grę aktorską jako „pierwszej klasy". „Variety" przewidywało, że będzie „solidnym hitem kasowym wszędzie", określając go „znakomitą propagandą antyhitlerowską" wplecioną w fabułę na tyle organicznie, że nie razi sztucznością, i doceniając debiut ekranowy Dooleya Wilsona wykonującego „As Time Goes By". „The New Yorker" ocenił film chłodniej, jako „znośny" i „nie dorównujący" poprzedniemu, szpiegowskiemu filmowi Bogarta. Recenzja TIME podsumowała przemianę bohatera lakonicznym „Mr. Bogart at last does the manly thing". Joseph Breen z biura Hays Code sprzeciwiał się sugestiom, że Rick i Ilsa byli kochankami w Paryżu przed jej ślubem — wycięto większość dialogów sugerujących wcześniejszą intymność. To Kodeks Haysa wymusił zmianę pierwotnie planowanego zakończenia (w którym Laszlo miał zginąć, a Rick i Ilsa mogliby razem uciec) na finałowe poświęcenie Ricka. Scenariusz był, jak ujął to jeden z biografów, „potworkiem Frankensteina" — pisany i przepisywany przez wielu autorów (bliźniacy Julius i Philip Epstein oraz Howard Koch), ze scenami dopisywanymi już w trakcie zdjęć; ekipa podobno nie znała ostatecznego zakończenia niemal do końca realizacji. Znacząca część twórców miała osobiste doświadczenie ucieczki przed reżimami totalitarnymi: reżyser Michael Curtiz był węgierskim Żydem z Wiednia, a aktorzy Peter Lorre, Conrad Veidt, S.Z. Sakall i Curt Bois uciekli z Europy przed nazizmem. Film był zakazany w Niemczech (do 1952 w wersji okrojonej, pełnej dopiero od 1975) i w Irlandii — z przeciwnych powodów: naziści nie mogli dopuścić do pokazania siebie w negatywnym świetle, Irlandia obawiała się naruszenia deklarowanej neutralności. „Casablanca" zdobyła trzy Oscary w 1944 roku (Najlepszy Film, Reżyseria, Scenariusz adaptowany) przy sześciu nominacjach. W 1989 roku trafiła do pierwszego rocznika Narodowego Rejestru Filmowego USA jako dzieło „kulturowo, historycznie i artystycznie istotne". Dziś ma 99% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes i 100/100 na Metacritic. Leonard Maltin nazwał ją „najlepszym hollywoodzkim filmem wszech czasów", a jej kwestie („Zagraj to jeszcze raz, Sam", „Będziemy zawsze mieli Paryż") należą do najczęściej cytowanych w historii kina. Reżyser Michael Curtiz (1886–1962), węgiersko-żydowski emigrant, nakręcił w Hollywood ponad 160 filmów; inne jego ważne tytuły to „Przygody Robin Hooda" (1938), „Aniołowie o brudnych twarzach" (1938), „Młody człowiek z trąbką" (1950) i „Białe Boże Narodzenie" (1954). Film prezentuje głęboko chrześcijańską wizję miłości gotowej do ofiary (agape) i odkupienia. Zamiast namiętności pokonującej wszystkie przeszkody, buduje inną definicję miłości: „chcieć dobra dla drugiego człowieka" — nawet kosztem własnego szczęścia. Rick nie zatrzymuje Ilsy dla siebie, lecz oddaje ją mężowi, uznając, że jej dobrem jest pozostanie przy Victorze i wspólna walka o wolność innych. Publicystyka anglojęzyczna porównuje ten gest do słów Ewangelii Jana: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli" (J 8,32) oraz „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich" (J 15,13) — Rick oddaje nie życie, lecz własne szczęście. Pytania do dyskusji: Czy rezygnacja Ricka z Ilsy to czysty akt miłości ofiarnej, czy podporządkowanie się „wyższej sprawie"? Czy fakt, że film powstał świadomie jako propaganda antyfaszystowska, umniejsza jego wartość artystyczną, czy nadaje mu siłę? Jak cenzura obyczajowa Kodeksu Haysa ukształtowała dziś kultowy kształt filmu? Jak biografia twórców-uchodźców wpływa na odczytanie filmu? Czy droga Ricka od obojętności do zaangażowania wciąż rezonuje dziś? Co mówi o sile filmu fakt, że zakazano go i w Niemczech, i w Irlandii — z przeciwnych powodów? Źródła: Bosley Crowther (The New York Times, 1942), Variety (1942), TIME (1942), The New Yorker (1942), Bright Lights Film Journal, Collider, Tablet Magazine, Catholic Mom, Wikipedia (EN). Nagrody: 3 Oscary (1944) — Najlepszy Film, Najlepszy Reżyser, Najlepszy Scenariusz Adaptowany. Ocena Filmweb: 8,3/10 (widzowie) | 8,9/10 (krytycy)

Rozwiedziony, niedawno zwolniony inżynier obronny William Foster (Michael Douglas), znany widzom głównie z numeru rejestracyjnego „D-FENS", utyka pewnego upalnego dnia w gigantycznym korku na autostradzie w Los Angeles. Porzuca samochód i rusza pieszo przez miasto, by zdążyć na urodziny córki, choć sąd zakazał mu kontaktu z byłą żoną i dzieckiem. Po drodze zderza się kolejno z koreańskim sklepikarzem, gangiem ulicznym, siecią fast foodów, neonazistowskim właścicielem sklepu z bronią i budowlańcami blokującymi ulicę — a każde spotkanie kończy się eskalacją przemocy. Równolegle śledzimy ostatni dzień służby detektywa Prendergasta (Robert Duvall), jedynego policjanta, który zaczyna łączyć fakty i rozumieć, kim jest sprawca serii incydentów. Premiera przypadła na luty 1993 roku — niespełna dziesięć miesięcy po zamieszkach w Los Angeles z kwietnia 1992 roku (wywołanych uniewinnieniem policjantów bijących Rodneya Kinga), w czasie recesji gospodarczej i masowych zwolnień w przemyśle zbrojeniowym południowej Kalifornii. Bohater — inżynier obronny wyrzucony z pracy — był figurą bardzo aktualną dla ówczesnej publiczności: ucieleśnieniem lęku białej klasy średniej przed utratą statusu w mieście, które samo dopiero co przeszło przez traumę rasowych zamieszek. Scenariusz napisał Ebbe Roe Smith, dawny pracownik korporacyjny, częściowo inspirowany własnymi frustracjami zawodowymi. Już w momencie premiery krytycy zagraniczni skrajnie różnie odczytali intencje filmu — spór trwa do dziś. Vincent Canby („The New York Times") uznał go za najciekawszy komercyjny obraz amerykański tamtego roku i porównał do testu Rorschacha — każdy widz odczyta w nim coś innego o sobie. Roger Ebert („Chicago Sun-Times") bronił filmu przed zarzutami o rasizm, widząc w nim portret wielkiego smutku przechodzącego w obłęd, który może dotknąć każdego, komu każe się poczuć zbędnym. Gene Siskel („Chicago Tribune") ocenił go jako intelektualnie niechlujną, buntowniczą fantazję zemsty pod publiczkę; Hal Hinson („Washington Post") nazwał go brutalnie manipulacyjną fantazją zemsty. Owen Gleiberman („Entertainment Weekly") chwalił go jako złośliwie zabawny thriller o osuwaniu się w szaleństwo. Peter Travers („Rolling Stone") zajął stanowisko pośrednie, a recenzent brytyjskiego serwisu Moria posunął się najdalej, zarzucając scenariuszowi wybiórczą koncentrację agresji bohatera na mniejszościach etnicznych. Dwa bieguny interpretacji: część krytyków widzi w filmie krytykę społeczną — Schumacher demontuje mit „zwyczajnego, zapracowanego faceta" jako niewinnej ofiary systemu, pokazując, że bohater jest chory i niebezpieczny. Inni widzą w nim fantazję zemsty — strukturę każącą widzom kibicować bohaterowi przez większość seansu, z przemocą wobec mniejszości podaną w tonie czarnej komedii, sprzedawaną przez marketing (plakat z Douglasem i strzelbą) dosłownie. Dziś „Upadek" ma status filmu kultowego w dyskusjach o męskości, izolacji i przemocy — stał się punktem odniesienia w memie „literally me", obok Travisa Bickle z „Taksówkarza" czy Arthura Flecka z „Jokera" (2019). Już w 1993 roku „Newsweek" umieścił D-FENS-a na okładce przy artykule o „białej męskiej paranoi". Publicystyka ostatnich lat wskazuje na film jako zapowiedź retoryki politycznej odwołującej się do poczucia krzywdy białych mężczyzn z klasy średniej — to jednak odczytania retrospektywne, a krytycy spierają się, czy nie nadinterpretowują dzieła sprzed ponad trzech dekad. Zdjęcia kręcił Polak — Andrzej Bartkowiak, później znany operator hollywoodzkich hitów akcji („Romeo musi umrzeć", „Speed"). Reżyser Joel Schumacher (1939–2020) łączył kino autorskie z komercyjnymi hitami; inne jego filmy to „St. Elmo's Fire" (1985), „Klient" (1994), „Czas zabijania" (1996) i „Telefon" (2002) — w czwartkowych seansach klubu oglądaliśmy już jego „Klienta" (28.09.2023). Film jest głęboką przestrogą przed zgubnymi skutkami pielęgnowania w sobie gniewu i braku przebaczenia. Główny bohater próbuje naprawiać zepsuty świat zewnętrzny przemocą, ignorując własny stan duchowy i potrzebę nawrócenia. Zderzenie dwóch postaw — Fostera (szukającego sprawiedliwości poprzez zniszczenie) i detektywa Prendergasta (reprezentującego cierpliwość, łagodność i chęć ochrony życia) — zachęca do refleksji nad wezwaniem: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj" (Rz 12,21). Pytania do dyskusji: Czy Schumacher krytykuje bohatera, czy pozwala widzom cieszyć się jego przemocą przed finałową karą? Co różni reakcje D-FENS-a i Prendergasta na poczucie bezsilności? Czy skala przemocy wobec konkretnych grup jest uzasadniona dramaturgicznie, czy wybiórcza? Czy dzisiejsze odczytania filmu (retoryka „zapomnianego białego mężczyzny", porównania do „Jokera") to uczciwa interpretacja, czy nadinterpretacja? Jak przestrzeń miejska wpływa na eskalację zachowania bohatera? Czy taki film mógłby dziś powstać w głównym nurcie Hollywood? Źródła: Vincent Canby (The New York Times, 1993), Roger Ebert (Chicago Sun-Times, 1993), Gene Siskel (Chicago Tribune, 1993), Hal Hinson (The Washington Post, 1993), Owen Gleiberman (Entertainment Weekly, 1993), Peter Travers (Rolling Stone, 1993), Moria Reviews, lloydianaspects.co.uk, Metacritic, IMDb Critic Reviews, Rotten Tomatoes Editorial, Wikipedia (EN). Nagrody: Nominacja do Złotej Palmy — konkurs główny MFF w Cannes (1993). Ocena Filmweb: 7,7/10 (widzowie)

W opanowanym przez wojnę świecie jedno miejsce staje się punktem zbiegu dla uciekinierów, szpiegów i ludzi szukających szansy na nowe życie. W cieniu niebezpieczeństwa, w eleganckim lokalu wypełnionym dymem tytoniowym i dźwiękami pianina, krzyżują się losy ludzi z odmiennych światów. Właściciel przybytku, sprawiający wrażenie obojętnego na światowe konflikty, zostaje zmuszony do stawienia czoła własnej przeszłości, gdy w jego drzwiach pojawia się dawna miłość w towarzystwie bohatera ruchu oporu. Staje przed trudnym wyborem między osobistym uczuciem a wyższym obowiązkiem.

Nagrody: Trzy Oscary, w tym za Najlepszy Film, Najlepszą Reżyserię oraz Najlepszy Scenariusz Adaptowany. Uznawana przez American Film Institute za jedno z największych arcydzieł w historii kina.
Ocena Filmweb: 8,3/10 (widzowie) | 8,9/10 (krytycy)

Zwyczajny, upalny dzień w wielkiej metropolii staje się tłem dla niespodziewanego załamania psychicznego człowieka, który tkwiąc w gigantycznym korku, postanawia porzucić swój samochód i pieszo udać się w poprzek miasta. Jedynym celem jego wędrówki jest dotarcie na urodziny małej córki. W trakcie podróży przez miejską dżunglę zderza się z absurdami codzienności, agresją oraz obojętnością otoczenia, co stopniowo eskaluje w kierunku bezkompromisowej fali odwetu. Śladem nieprzewidywalnego wędrowca rusza doświadczony policjant, dla którego jest to ostatni dzień przed przejściem na emeryturę.

Nagrody: Nominacja do Złotej Palmy na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.
Ocena Filmweb: 7,7/10 (widzowie)

We wtorek 18 sierpnia o godz. 17:00 w Klubie Jego42 odbędzie się spotkanie Klubu Historycznych Gier Planszowych IPN. To kolejna okazja, żeby przetestować prototyp figurkowej gry bitewnej „Godzina W", która w angażujący sposób rekonstruuje wydarzenia na warszawskiej Woli w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku — obronę cmentarza kalwińskiego przez batalion „Parasol". Nie jest to typowa gra planszowa. Teren zmagań tworzą modularne elementy wykonane ze styroduru, mchu stabilizowanego, płytek PCV czy gałęzi. Każdy gracz w ramach swojej drużyny dowodzi jednym lub dwoma żołnierzami i walczy o panowanie nad strategicznymi punktami rozmieszczonymi na makiecie. Pod koniec rundy sumuje się zdobyte punkty, za które można zakupić specjalne karty aktywujące historyczne wydarzenia z powstania warszawskiego, dające określone korzyści jednej ze stron. Wstęp wolny, wydarzenie otwarte dla wszystkich. Al. Jana Pawła II 42 u16, 70-413 Szczecin (Plac Grunwaldzki, piwnica pod apteką od ul. Śląskiej).

Podczas wojen napoleońskich brytyjski okręt wojenny zostaje wyznaczony do przechwycenia znacznie silniejszej jednostki wroga. Niespodziewany atak przeciwnika doprowadza do ciężkich uszkodzeń statku, jednak dowódca nie zamierza się wycofać. Rozpoczyna się bezwzględny pościg przez dwa oceany, prowadzący wprost na niebezpieczne, sztormowe wody wokół Przylądka Horn i dziewicze rejony Wysp Galapagos. W walce z żywiołem i nieuchwytnym wrogiem załoga musi wznieść się na wyżyny dyscypliny, poświęcenia oraz wzajemnego zaufania.
Nagrody: 2 Oscary (zdjęcia, montaż dźwięku) przy aż 10 nominacjach (w tym Najlepszy Film, Reżyseria), 4 nagrody BAFTA.
Ocena Filmweb: 7,6/10 (widzowie) | 7,6/10 (krytycy)

Trudne emocje, poszukiwanie autentyczności i subtelna granica między cierpieniem a nadzieją — za nami wyjątkowy wieczór autorski wokół tomiku poezji „Lepsze rzeczywistości” Natalii Kupińskiej, zorganizowany w kameralnych przestrzeniach Klubu Jego 42. Spotkanie poprowadziła wolontariuszka Aniela Kołakowska.

W latach międzywojennych Warszawa nie była miastem nadmiernie religijnym. Ten stan rzeczy uległ zmianie po wybuchu II wojny światowej. Podczas okupacji, pod wpływem szoku wywołanego upadkiem państwa i stałego zagrożenia życia, tysiące warszawiaków wróciło do regularnych praktyk religijnych. Trudne warunki życia podczas Powstania Warszawskiego spowodowały dalsze pogłębienie wiary w opiekę Bożą i potrzebę życia sakramentalnego. W ogarniętym walkami mieście posługę kapłańską pełniło ok. 150 księży katolickich. Dzielili powstańczy los z ludnością cywilną i walczącymi żołnierzami – odprawiali nabożeństwa na warszawskich podwórkach, w ocalałych kościołach, piwnicach i szpitalach, udzielali ślubów, chrztów, absolucji zbiorowej żołnierzom, organizowali pogrzeby, pomagali w łączeniu rodzin i zdobywaniu żywności oraz lekarstw. Pełna poświęcenia posługa duszpasterska – prowadzona niejednokrotnie pod gradem kul – niosła pociechę, wsparcie duchowe, pomagała zwalczać zwątpienie. Ważnym jej elementem było też krzepienie serc – podnoszenie na duchu ludności i wojska.

W wyprodukowanym przez Biuro Edukacji Narodowej IPN filmie wykorzystano materiały z Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego oraz archiwalne fotografie i wideo. Dokument trwa 30 minut. Produkcja: Instytut Pamięci Narodowej. Scenariusz i reżyseria: Korek Bojanowski. Zdjęcia: Łukasz Perkowski. Montaż: Piotr Paruch. Muzyka: Damian Pietrasik. Koordynator projektu: Konrad Starczewski. Projekcja w ramach cyklu Kadry Pamięci, realizowanego z inicjatywy Jakuba Wojewody z IPN. Wstęp wolny.

21 lipca 2026 | Klub Historycznych Gier Planszowych Dziś wieczorem gościmy w Jego42 wyjątkowe spotkanie. Klub Historycznych Gier Planszowych, prowadzony przez Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Szczecinie, przenosi się do naszych podziemi przy al. Jana Pawła II 42 (wejście od ul. Śląskiej, pod apteką na Placu Grunwaldzkim).

Nu-jazz, elektronika, improwizacja. Trzech młodych szczecińskich muzyków i jeden wspólny język — dźwięk, który rodzi się tu i teraz. Azyl_Trio gra muzykę szczerą, żywą i nieprzewidywalną, taką, której nie da się dwa razy zagrać dokładnie tak samo.

Zapraszam młodzież,  zarówno już działającą w klubie, jak i tą która chce zaangażować się w animację kulturalną w Jego42. Pomysł jest prosty: jednodniowa wyprawa pociągiem do Berlina. W cenie biletu mamy także komunikację miejską, więc spokojnie zobaczymy centrum miasta, ciekawe miejsca związane z kulturą oraz perły architektury. Bez pośpiechu, bardziej spacerowo i integracyjnie — wracamy wieczorem.

„Kadry Pamięci" to spotkania z filmami o ludziach i wydarzeniach, które ukształtowały polską historię XX wieku — z wprowadzeniem i rozmową po seansie. Pierwsza projekcja odbędzie się 11 czerwca 2026 o godz. 17:00.

Za nami kolejne – a trzecie z rzędu – spotkanie z cyklu „Po maturze chodziliśmy na kremówki”. Dziękujemy wszystkim maturzystom, którzy nas odwiedzili! Cieszymy się, że mogliśmy wspólnie stworzyć tak miłą atmosferę po zakończonych egzaminach.

Zapraszamy Was na kolejne wydarzenia organizowane w klubie oraz do jego współtworzenia i rozwijania razem z nami.

Szczególne podziękowania kierujemy do partnera tegorocznego spotkania – Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie – za zakup kremówek.

Dziękujemy również wolontariuszkom klubu Jego42: Adzie, Helence, Klarze i Michalinie (studentkom Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie) za obecność i pomoc w ugoszczeniu maturzystów, Piotrowi za pomoc...

 Do zobaczenia na kremówkach za rok!

Szukasz otwartego miesjca "z duszą", gdzie nauka spotyka się ze sztuką, a kawa smakuje lepiej w otoczeniu regałów pełnych książek? Przy okazji Festiwalu Nauki zapraszamy Cię do al. Jana Pawła II 42 – najbardziej charakterystycznego budynku przy Placu Grunwaldzkim.

Fundacja „JEGO” z radością informuje o rozpoczęciu realizacji projektu „Cykl otwartych filmowych spotkań w centrum Szczecina”, który uzyskał dofinansowanie z Wydziału Kultury Urzędu Miasta Szczecin. W ramach zadania publicznego, zaplanowanego do końca 2016 roku, w Klubie Jego42 odbędzie się łącznie 90 wyjątkowych wydarzeń łączących kino z głęboką debatą o współczesnym człowieku.

Działamy nonprofit od 2013 roku, tworząc otwarte miejsce spotkań w centrum Szczecina.Utrzymujemy i animujemy kuluralnie nasz klub z pracy wolontariuszy, składek i datków oraz odpisu 1,5% od podatku, w ostatnim czasie coraz skuteczniej staramy się o wsparcie z konkursów publicznych. Prosimy o wsparcie. Jesteśmy organizacją pożytku publicznego 1,5% - osoby chcące wesprzeć działalność fundacji odpisem od podatku, wystarczy wpisać lub podać księgowemu nr

KRS: 0000464110

Zapraszamy  młodzież do wzięcia udziału w akcji społecznej „Noc Konfesjonałów”. Podobnie jak w latach poprzednich w niedzielę palmową przy centrum handlowym będziemy rozdawali kieszonkowe rachunki sumienia. Spotykamy się w Niedzielę Palmową w Klubie Jego42 o godzinie 15.00.

Po akcji, ok. godz.16.00 pieczemy pizzę. Przekażcie proszę informację zainteresowanym…

Post-punk ze Szczecina. Surowy, szczery, bez filtra. Stany Pośrednie to zespół, który pojawił się nagle i od razu trafił w czuły punkt współczesnej wrażliwości. Ich muzyka łączy energię punka, chłód zimnej fali i emocjonalną bezpośredniość sceny alternatywnej. To dźwięk niepokoju, zmęczenia światem i jednoczesnej potrzeby wolności.

Po intensywnych i pełnych napięcia przesłuchaniach jury wyłoniło finalistki III edycji 4YOU2. To one będą mieli okazję zaprezentować swoje interpretacje i unikalne show w finale, który odbędzie się 16 stycznia 2026 roku.

Jego42 zaprasza na trzecią edycję Klubowego Kolędowania – kameralne spotkanie z muzyką, które łączy tradycję z autorskimi interpretacjami.

Na klubowej scenie wystąpi kilku utalentowanych artystów, prezentując kolędy i utwory świąteczne w nowych, nieoczywistych aranżacjach. Będzie to wieczór wspólnego słuchania, refleksji i muzycznej bliskości – w charakterystycznej, klubowej atmosferze.

2 lutego, zgodnie z polską tradycją, przypada ostatni dzień śpiewania kolęd i pastorałek. To doskonały moment, by symbolicznie pożegnać czas Bożego Narodzenia – muzyką, która od pokoleń towarzyszy temu okresowi, a jednocześnie zyskuje świeże brzmienie i nowe znaczenia. Spotkajmy się w Jego42!

Koncert Ani Kostrzewy w Klubie Jego42 był czymś więcej niż występem – był prawdziwym muzycznym spotkaniem z „pogodą ducha” w roli przewodniej. Artystka poprowadziła publiczność przez repertuar pełen emocji, wspomnień i refleksji – od klasyki polskiej piosenki po musicalowe i światowe standardy.

Przed Państwem Ania Kostrzewa – młoda, utalentowana wokalistka, która właśnie wkroczyła w dorosłość. Uczennica klasy maturalnej i jednocześnie szkoły muzycznej w klasie wokalistyki jazzowej, z pasją rozwija swój głos i styl, a przede wszystkim swoją miłość do sceny.

Podczas koncertu usłyszą Państwo znane i lubiane utwory polskich i zagranicznych artystów, m.in. Zbigniewa Wodeckiego, Jerzego Wasowskiego i Jeremiego Przybory, w Jej niepowtarzalnych interpretacjach, którym towarzyszyć będzie akompaniament fortepianu.

Czeka Państwa wieczór pełen ciepła, emocji i muzycznej magii. To niezwykła podróż przez klasykę i ponadczasowe melodie, które poruszą serca i skłonią do refleksji.

Pozwólcie się Państwo zaprosić do świata dźwięków, który na chwilę zatrzyma codzienność i przypomni, jak pięknie potrafi brzmieć muzyka wykonywana z pasją.

Na scenie zaprezentowało się sześć wokalistek, zróżnicowanych zarówno wiekowo, jak i stylistycznie. Każda z nich wykonała własny repertuar oraz cover narzucony przez jury, co było jednym z kluczowych elementów finału.

Bardzo dziękuję za trzy wieczory pełne muzycznych emocji i spotkań w naszym klubie w ramach III edycji 4You2. Każda okazja, gdy klub ożywa i pozostawia w nas doświadczenie relacji, jest powodem ogromnej radości.

Dziękuję artystom oraz publiczności, która tak licznie dopisała. W wieczór finałowy naliczyłem w naszym kameralnym klubie ponad 60 osób!

Od 2014 klub Jego42 mieści się w piwnicach jednej z najcenniejszych historycznie kamienic śródmieścia Szczecina – narożnej kamienicy wzniesionej około 1898 roku dla Augusta Mintza, według projektu architekta Georga Sonnenstuhla. Budynek, zlokalizowany przy dzisiejszej alei Papieża Jana Pawła II i ulicy Śląskiej, stanowi przykład reprezentacyjnej, eklektycznej zabudowy dawnego Kaiser-Wilhelm-Platz (placu Grunwaldzkiego) i od początku łączył funkcje mieszkalne z usługowymi.

Z okazj nadchodzących świąt Bożego Narodzenia, życzę wszystkim Klubowiczom i Gościom dobrego i spokojnego serca... Ilustracją życzeń jest fotografia pana Marka z ostatniego SEaNSu filmowego. Do zobaczenia! 

Wieczór w klubie jego42 upłynął pod znakiem sześciu wyjątkowych wokalnych występów, które wypełniły scenę emocjami, energią i ogromną różnorodnością stylów. Publiczność mogła usłyszeć zarówno autorskie utwory, musicalowe interpretacje, jak i pełne wrażliwości ballady. Każda z uczestniczek zaprezentowała własny charakter, tworząc niezwykle barwny przekrój młodych talentów. Tego wieczoru wystapiły: Iza Staroń, Julia Koziełek, Majka, Milka Janiak, Wiktoria, Lilit Minasyan.

Pierwsze przesłuchanie III edycji przeglądu talentów wokalnych 4YOU2 w klubie jego42 rozpoczęło tegoroczny cykl wydarzeń pełen emocji, młodzieńczej energii i muzycznej odwagi. Mimo niespodziewanych problemów technicznych – w tym przerw w dostawie prądu – wieczór przebiegł w atmosferze ogromnego wsparcia i wytrwałości zarówno publiczności, jak i uczestniczek.

Zapraszamy na koncert utalentowanych wokalistów – 21 listopada 2025, godz. 19:00 Już w piątek, 21 listopada 2025 o godzinie 19:00, nasza klubowa scena w centrum Szczecina ponownie rozbrzmi dźwiękami wyjątkowych głosów i muzycznych emocji. Tego wieczoru zaprezentują się przed Wami wokaliści, którzy zostali zakwalifikowani do występów podczas kolejnej odsłony naszego cyklu koncertowego.

Kiedy? Każda środa, godz. 16:15